قسمت اول اخر چرا با شنیدن سونات بتهون احساس زیبا شناختی مان برانگیخته می شود و با شنیدن سوناتی دیگر با همین سبک و سیاق ,چون توسط موسیقی دان معاصر تدوین شده است, هیچ احساسی نداریم ؟ ژان میکاروفسکی : ت

در مورد اینکه خوندن یه رمان 467 صفحه ای , امروزه , میتونه چقد ملال اور باشه چیزی نمی گم . با وجود اینکه میتونستم هر جای رمان دست بکشم و ادامه ندم ولی مقاومت کردم و بیشتر به شاهکار بودنش ایمان اوردم .

تا الان فکر میکردم کسی نمیخونه، به زبون خودم واسه خودم مینوشتم، حالا چندتا نظر جدید اومده و اوضاع فرق کرده، یاد جمله سابینا میوفتم : به محض اینکه بدانیم کسی شاهد کارهای ماست، خواه ناخواه خود را با چشمان نظاره گر تطبیق می دهیم، و دیگر هیچ یک از کارهایمان صادقانه نیست.